Ngayon, Kahapon, at Bukas

Ngayon, ako’y nakatanggap ng isang regalo.

Kahapon ay ang pinakamasayang panaginip ko,

Bukas, ang pangarap ko’y palagi kang mayakap

At sa piling mo’y makamtam ang aking mga pangarap.

Ngayon, ako’y nakatanggap ng isang regalo.

Kahapon lamang noong iyong patibukin ang aking puso.

Bukas nama’y nais kong habangbuhay nang masulyapan

Ang iyong mga mukhang sa aki’y nagpahina, ni hindi ako makalaban!

Ngayon, ako’y nakatanggap ng isang regalo.

Kahapon ay tinunaw ako ng iyong mga matang pinakamakislap sa mundo.

Bukas, o bukas kung ikaw man ay darating,

Sa kanyang titig, ayaw ko nang mahimbing!

Ngayon, ako’y nakatanggap ng isang regalo.

Kahapon ay nagdaaan ang pasko

Bukas nama’y malapit na ang kaarawan ko

Salamat o Diyos! Sa napakagandang regalo!

Ngayon, ako’y nakatanggap ng isang regalo.

Kahapon nang tayo’y magkatagpo

Bukas nawa’y magkasama tayong magkaka-apo!

Pangako ko sa’yo, pag-ibig kong ito’y buong-buo!

Ako’y nakatanggap ng isang regalo!

Kaarawan mo’y biyaya sa buhay ko!

Isa nanamang taon ng saya, pagmamahal, at pagsuyo,

Isa nanamang pagkakataong makasama ka, o Mahal ko.

It’s Not about Winning, It’s about Finishing: Killer Queue Survival Kit into the PUPian Dream!

PUPCET 2014 (First Batch)
(c) @GaGeGianno

It’s PUP College Entrance Test season! As always, huge number of graduating high school students aim to earn their future inside our Sintang Paaralan. As I examine this year’s PUPCET, I've noticed that everything seems to flow smoothly. Meaning, the system is much better than the previous year’s. The lines are more organized, staffs and volunteers are scattered and functioning, and most of all, the parents are waiting in the other dimension. Because as much as I can remember in times like this, the farther the babies away from their mommies, the farther the chance of getting trouble in the system.

But still, present is this undisputed enemy that the takers and other PUPians couldn't escape through. If there is forever, then it would probably be the time-eating yet no-eating, waiting queue of the university.

Pila Ulit Pila—one of the many versions that students tagged to our university’s acronym.  In my six years of living the PUPian dream, I have endured and continuously battling many obstacles especially our school’s well-known ‘Pila’ system. And for those outsiders and Isko-wannabes there, you got to get your muscles ready as early as now. For certain, PUP’s gate pass rule isn’t only “No ID, No Entry”, but also “Weaklings, No Entry”. Nah, just kidding. Anyway, here’s some of my tips for your trip down the PUP’s rendition of WWE Survivor Series..

1.       Eat the whole rice fields before leaving – You can eat the farmers too. ‘Cause it’s a Hunger Game, literally. You won’t survive if your gasoline drains in the middle of a long and slow-moving line. Remember that it is always important that you go to this battle with your tummy in full tank. Eat at home, or you can also bring snacks and water with you. And if you have an annoying person next in line, eat him too.

2.       Check your requirements a hundred times before going – Make sure you have EVERYTHING that is needed and an extra copy for each. Also, make sure that each copy has an extra more copy. You should do this a week or more before the day you’ll submit these records. Passing requirements has been very vital in your enrollment/examining procedures. If you cleared this thing out, you don’t need to text your mom to go to your province and get a record of your birth certificate ASAP while you’re in the middle of the line.

3.       Bring medicines, first aid kit (optional. Of course, no one wants to be crushed in a stampede), etc – For those with special conditions like dust or noise hating people, enroll to other universities. Your first training as a resilient Filipino citizen was failed.

4.       Enjoy the atmosphere – This is very important. In the midst of enrollment or examining stress, learn how to appreciate your surroundings. Relax. Check on the different parts of the campus you are into while in the line. Besides, this will help you to get familiar with your future college word.

5.       Have friends – In here, students usually find their first PUP buddy! Whether you like it or not, you’ll find people in the line that will catch your attention. It’s not hard to try making friends. Don’t be afraid to talk or smile at all. Being snobbish doesn't really help a lot. We don’t know, but what if you’ll find your future love interest in them? Sparks start here.

6.       Make sure you've got a damn cleaned body – Do I still need to mention this? Please, have mercy towards people.

Alright. Now that you've been reminded about these stuffs, I hope you’ll learn them all. You can devise other ways to survive this ultimate obstacle. These are just friendly reminders about the basic things you should know before having a PUPian life.

The struggle of a student in queue is a part of every PUPian’s life cycle. We are not private school. Remember that you’re only paying/about to pay Php12.00 per unit in this school, so no matter how hard the situation is, we are trained to be excellent and competitive. And that’s what PUP is all about. Even we lack in modern technology, air-conditioned rooms, functioning facilities, and a lot more, PUPians learn to work from nothing, to produce EVERYTHING!

A long, tiring, and stressful line in the PUP system only symbolizes this idea. It’s doesn't really matters how you win the line by finishing first, but the heart that keeps on pushing until you finish it is the real deal.

Good luck in the journey young bloods!

twitter.com/thePepsPogi

facebook.com/pepaypilipinas

Sulat Sa Kabayo

12 / 26 / 14

Alam mo, napakarami kong gustong ipagpasalamat sa'yo. Masyado atang maraming nangyare sakin. Masasaya, malulungkot. Natural. Lahat naman ata ganun. Kahit ata yung oregano namin sa paso, maraming masasabi kapag tinanong kung kumusta yung isang buong oras niyang kasama ka.

Ewan ko ba. Pakiramdam ko kase, parang nauubos na yung oras. Parang sa tuwing matatapos ang isang araw, feeling ko mauubos na rin ang hangin. Parang anu mang oras, kukunin na ako.. tayo ni Lord. Hindi naman sa nananakot, pero ang lakas ng pakiramdam ko na malapit na yung ‘end of the world’ na sinasabi nila. Kaya siguro ganun na lang kung namnamin ko yung mga nangyayari sakin. Malay ba natin, baka nga magkatotoo yung pakiramdam ko. Kailan pa ba natin matututunang i-appreciate ang mga bagay? ‘Pag ‘end’ na nga? O kapag lupa na rin tayo kagaya ng mga nasa paso ng oregano?

Hindi pa nga tapos ang taon, medyo senti na ako. Pasensya ka na. Wala na kasi akong panahong magdrama kapag lunod na ako sa mga pagkain at videoke sa pag-alis mo. Kaya hangga’t kaya ko pa, konting throwback muna.

12 / 27 / 14

Nag-coconspire ang universe para hindi ako makagawa ng homeworks. Parang lahat, gumagawa ng paraan para ipagpa-bukas 'tong mga gawain ko. Bahala na. Nahawa na rin ako sa kaklase ko sa linyang 'nag-coconspire ang univerese'.

Naisip ko rin, 'wag ko na kaya ikwento sayo isa-isa ang mga nangyare? Kung araw-araw kase throwback ang gagawin naten, medyo scripted yun. Basta anything goes nalang, okay?

Wow. Lufet. Ang ningas-kugon ko.. talaga! Parati nalang ganito. Yung mga nauuna kong plinano, nauuwi sa drawing. Sa umpisa lang ako madalas magaling. Ang saya. Pasensya ka na ah? Naiinis pa naman ako minsan sa mahal ko kasi ang ningas kugon niya. Tapos ako rin pala ganun. Soulmate? Yiiee. Lul! Walang poreber! ‘De biro lang.

Hindi ko lang din siguro maiwasang hindi malungkot kapag may mga taong nakokornihan sa mga gusto ko, lalo na kapag sila mismo eh mga mahal ko sa buhay. Yung pakiramdam na pinagtatawanan nila kase panget daw yung pinili mong magandang damit para sayo. Parang ganun yung feeling. Eh wala eh. Mahal ko ang art. Mahal ko ang Pinas. Makornihan na ang makornihan pero ayun ako eh! Tangina! Akala ba nila madali magmahal ng 7,100 islands? Siyempre kasama na run ang pagtanggap sa mga tao at sistemang mayroon ito. Yung reyalidad na naririto, dapat mulat ka kahit papaano. At higit sa lahat, dapat may pakialaam ka sa lahat ng ito! Hindi lang basta pakialam, dapat may pangarap ka rin para sa kanila.. sa kanya. Hindi naman ako perpekto. Nasasaktan lang ako kapag pakiramdam ko, kaunti nalang ata kaming naghahanap-buhay para may makain ang Ina.

Taon-taon nalang sinusubok ang Pinas no? Kapag umalis ka kaya, ano nanamang pasalubong ang dala ng kapalit mo sa Ina? Malakas na bagyo? Sakit? Dagdag na gulo at giyera? Mas maraming droga? Mas maraming alien pero dagdag din na bilang ng professional tambays?

Ayoko nang maging ningas-kugon. Gusto ko rin talagang maging simula ng pagbabago. Pero hindi puro simula. Gusto ko yung matatapos!

1 / 1 / 15

Namiss mo ba ako?

‘Wag ka mag-alala, mamimiss din kita..

Pasensya na kung hindi ako nakasulat sayo.. hanggang sa nakaalis ka na pala..

Ni hindi manlang ako nakapag-paalam..

Maraming nangyare sa nagdaang mga araw. Natapos namin at naging successful ang ambush outreach. First time ko ‘to. Gamit ang isang sasakyan, inikot namin ang mga kalapit na kalye sa loob at labas ng cubao para i-ambush ang mga makikita naming taong grasa at pulubi, para bigyan sila ng kakaunting damit at pagkain na nakayanan namin. Masarap sa pakiramdam. Lalo na kapag nakikita kong mga bata ang natutulungan ko. Wala akong karapatang magreklamo sa kakapiranggot na hirap na nararanasan ko. Eh sila nga, karton lang ang sapin sa gabi e, minsan nga wala pa. Masaya pero malungkot din. Sana nga talaga eh mas marami pa akong tulong na maibigay sa kanila. Pero sa tuwing maaalala ko si Lola nung isang araw, napapangiti ako. Siya at ang mga kagaya niya, ay 

simbolo ng mga pagsubok na araw-araw din nating nalalampasan sa tulong ng Maykapal.

Maraming nangyare pero ito talaga yung paborito kong ikwento sa’yo. Kung paanong ang mahihirap na kagaya namin ay sumusulat na sari-sarili naming mga istorya. Sila(kami) kasi ang sumasalamin sa pagdaan mo. Bago ka dumating, may kahirapan na. At hanggang ngayon, kitang-kita paren kung paano kami pinapahirapan ng sumpang ito.

Walang perpekto. Katulad ng sulat kong ito. Irregular nga kung sabihin ng iba. Baka nga kung mabasa man ito ng ibang tao, awayin ako para sa mga mali-maling spelling at pag-gamit ko ng grammar. Pero wala akong pake. Ito talaga ang gusto kong sabihin eh. Medyo magulo ang konstruksyon pero hayaan mo na. Sorry na bh3.

Hindi na akong umaasang mawala ang kahirapan. Sana nga lang, dumating na si Lord. Hindi man literal, kundi sa puso ng bawat tao. Tulad ni Lola, natutunan kong hindi ang ‘end of the world’ or end of your life ang katapusan ng mga problema naten. Lahat yan pagsubok lang. Hindi naten kailangang antayin si Lord na bumaba sa langit. Kase simula palang nung una, kumakatok na siya sa puso naten. Ang kailangan nalang nating gawin ay papasukin siya at hayaan siyang maneobrahin yung lahat-lahat ng mayroon tayo. Ewan ko ba. Bakit kapag si God ang pinag-uusapan, ang korini no? Ganyan din ako dati. Pero unti-unti natututunan ko siyang patuluyin. Oo hindi ako perpekto. Baka nga murahin ako ng iba kapag nabasa ‘to eh. Wala na rin akong pakialam. Pero sana.. sana nga lang.. yung kasunod mo, dalhin kaming lahat papalapit sa Ama please? Sana.

Anyway.. Kung nasan ka man ngayon, ikumusta nalang ako sa mga dating bumisita sa amin ah! Noong bagong dating ka, nailuha ako habang nanonood ng fireworks, kasabay ng bagong hope sa future. Ngayon namang umalis ka, naluha nanaman ako. Naiyak ako sa yakap ng isang kaibigan. Binulong niya, “..hindi naman pwedeng hindi ko batiin ang kapatid ko..” Simple lang no? Naiyak ako kasi itinuturing niya talaga akong kapatid.. NILA—ang mga kasama ko sa simbahan. Naging mas malapit din ako sa Ama dahil sa kanila. Masaya na kapatid ang turingan namin. Sana’y mas maging matatag pa kami sa hinaharap. Bigla ko tuloy naalala yung iba kong circle of friends.. Namimiss din kaya nila ako? Naalala? Tinuring na kapamilya hanggang ngayon? Mahirap sabihin. Pasensya na. Tagdrama talaga ako tuwing ganitong panahon. Basta ako, mahal na mahal ko silang lahat!

O sige na. Wala nang maayos na kwento itong mga pinagsasabi ko. Paalam sa’yo 2014! Hello there naman sa’yo kaibigang 2015! Bati tayo ah? Mahaba-haba pa’ng biyahe naten. Tara!

--Pepay

Para Sa Mga Ututin

Para Sa Mga Ututin

Magkakaiba ng magulang, pero higit pa sa magkakapatid ang turingan.

Maraming sinasabi ang mga linyang ‘yun. Minsa nga, naiisip ko kung hanggang kalian kaya kami ganito. I mean, sabi nila, lahat daw nagbabago. Magbabago rin kaya sila? Mawawala? Manlalamig ng tuluyan? Yung tipong one day bigla ko nalang maiisip, “Iniisip din kaya nila ako? Kame?”

Mahirap kasi eh. Masakit umasa. Walang poreber. Joke. Pero kidding aside, naranasan ko na kasi yung sakit maiwan ng kaibigan eh. Wait correction—PAMILYA, hindi lang kaibigan. Oo, pamilya. Iba kasi ako magmahal eh. Sobrang naattach ako. May times na masungit ako, or poker face, o parang walang pake. Pero ang tototo ay, pinagmamasdan ko sila palagi. Mananahimik lang ako sa isang tabi pero masaya kong tinititigan silang lahat. Simple lang. Pero minsan lang yun. Mas madalas akong pasimuna ng gulo, ng kalokohan. Madalas bully ako sa kanila. Aminado ako. Kasi mahal ko sila.

Kaso masakit talaga umasa.

Ang hirap maattach kasi nga naranasan ko nang maiwanan ng mga itinuturing kong pamilya. Ang epekto saken? Bukod sa araw-araw na pagdaramdam kung anu bang mali sa akin, nirereserve ko rin yung sarili ko sa mga bagong circle of friends ko. Parang sa romantic love lang. ‘Pag nasaktan ka na, mag-iingat ka na diba? Ganun din dito. Kaya siguro mas tahimik ako, mas masungit, o mas seryoso kapag kasama nila.

Mga ilang araw na rin akong malungkot dahil nga dun sa mga pamilya kong pakiramadam ko ay lumalayo unti-unti saken. Kahit nakakalimutan ko, ‘di nawawala yung sakit eh. Oo na, madrama na ako. Pero ganun talaga eh. Siyempre feel na feel ko kasi nga mahal ko sila. Ang hirap libangin ng puso sa mga ganun sandali eh. Lahat na ginagawa ko para lang makalimot saglit pero dahil nga madrama ako, wa epek. Kaya hanap parin ako ng hanap ng pampalibang para kahit papano, mawala yung feelings na ‘to. Kairita.

At dahil nga naghahanap ako ng pampalibang e sumama na ako sa overnight ng mga ututin. Ayokong dumating sa point na maisip ko na panakip-butas lang sila kaya ako sumama. Mahal ko rin naman sila. Kaso nga lang, wala na ako sa mood kasi nga diba, malungkot? Umaasa akong sa kanila ko ulit mahahanap yung same joy na natatanggap ko tuwing magkakasama kami, sa tuwing naamoy at naririnig namin ang utot ng isa’t-isa. Kahit na medyo reserved nga ako sa kanila, gusto ko parin sila kasama. Kaya go!

Actually, dagdag lungkot din pala ‘to kasi di naman pala lahat makakasama. 13 kami pero mukhang 4 lang kaming matutuloy, kasama na run yung may-ari ng bahay partida. Badtrip. ‘Di ko naman sila masisi kasi may kaniya-kanya kaming priorities. Pero habang nagtatagal ang gabi, ewan ko ba kung bakit pero nawawala na yung pag-eemo na nararamdaman ko. Nadadagdagan ang saya sa tuwing nadadagdagan kami. Oo. Alam mo yung walang pag-asa na kaming dumami? Tapos sa gabi mismo ng overnight ay isa-isang sumusulpot yung mga sasama? Nagkaroon pa nga kami ng journey sa grocery, sunduan w/ pagalit ng nanay ng kasama namin, hanggang pauwi.

Tapos namalayan ko nalang, involuntary na ng ngiti ko..

Ang sarap magwala. Ang sarap sumigaw. Parang sa isang iglap, dininig ni Lord yung panalangin ko. Ang ingay, tawanan, asaran.. lahat yun naririnig at nakikita ko nanaman. Kahit kulang kami, parang unti-unting napupuno yung puso ko ng joy na hinahanap ko. Nakakamiss. Matagal-tagal na rin pala kaming hindi ganito no?

Biyernes noon, ika-22 ng Nobyembre, isang taon na ang nakararaan. Nagtipon-tipon ang 13 mga ututin sa isang farm sa Batangas. Hindi para magkaroon ng ututan sessions, kundi para madiskubre ang kanilang sarili. Tinawag sila ni Lord upang magsilbi. Yep. Kasama sila sa mga napili ng Diyos para bigyan ng extraordinary way para baguhin ang kani-kanilan mga buhay. Sa makatuwid, hindi ito aksidente. Dahil lingid sa kanilang kaalaman, dito na nga magsisimula ang mahaba nilang paglalakbay nang magkakasama sa Diyos.

Pero siyempre, hindi nawala ang ututan sessions.

Umalis sila sa bukirin na iyon na hindi lamang dala ang bagong buhay kundi dala rin ang isa’t-isa. Noon palang alam na nila sa kanilang mga puso na may poreber.

Isang taon na nga pala ang lumipas. Ang bilis bilis bilis bilis! Parang kailan lang nagkaka-amuyan palang kami, ngayon alam na alam na namin ang baho ng isa’t-isa. Oo nga! ISANG TAON NA NGA PALA KAMI! Isang taon ng tawanan, kasiyahan, asaran, kulitan, tampuhan, kainan, at ututan! Siyempre hindi mawawala ang mga selfies at pictures, pero ISANG TAON NA NGA PALA TALAGA KAMI!

Ang sarap talaga isipin. Ang dami-dami na nga namin pinagdaanang mga activities sa simbahan nang magkakasama, mga kainan at celebrations, mga hirap na sabay-sabay nilampasan, at mga groufies na hindi naman lahat inu-upload.

Saka ko naisip na ang istupido ko pala talaga. Nalulungkot ako sa isang bagay sa nasa harap ko na! Nakakainis isipin na nirereserve ko ang sarili ko sa mga ‘to, samantalang eto ako, hindi maipaliwanag ang saya sa tuwing magkakasama kami. Naalala ko tuloy yung isang essay ko rito sa blog. About sa pinagkaiba ng “Joy” sa “Happiness”. Ito yun! Masaya akong naglilingkod sa Ama kasama nila. Masaya akong sila ang naging kasama ko sa paglalakbay na ito. At kagaya ng ibang circle of friends ko, MAHAL NA MAHAL NA MAHAL KO SILA. At kahit dumating sa point na mayroong manlamig o mawala, MASASAKTAN LANG AKO PERO HINDI AKO AALIS, MAGDARAMDAM AKO PERO MANANATILI AKONG AASA SA PAGKAKAIBIGAN NAMIN. Magkakaiba ng magulang, pero higit pa sa magkakapatid ang turingan!

Kahit bihira lang makumpleto, hindi mawawala ang
picturan. :))

Deanne – Aleng Malakas. Malakas kumain, dumighay, magsalita (from bulong to sigaw malakas), etc. Physically rin, Aleng Malaki rin kasi siya. Pati space sa mga groufies, malaki yung sa kanya. Haha. Bigat-in na Bigat-in. Lahat tito’t tita niya.

Allan – Promil Kid. Kung gaano siya kapayat ganoon din naman kataba yung utak niya. Magaling din mag-volleyball. Palagi kaming tambay sa bahay nila. Konti nalang siguro at ipapa-ban narin kami run dahil sa ingay namin. Hihi.

Hannah – Palagi akong inaaway neto. Joke. Haha. Siya yung bunso namin. Hindi halata sa umpisa pero magkapatid sila ni Allan. Siguro sa volleyball, masasabi mong related genes nga sila. Maganda lalo na yung ngipin at smile niya. Totoo. Kahit ‘di na siya madalas nakakasama sa mga activities, sinisgurado niyang naf’feel yung presensya niya at laging ready tumulong.

Archie – Kapatid din siya ni Allan. Hulaan niyo kung paano. Wahaha. Bench body. Siya kasi yung nag-brief noong *toot*. Mukhang tahimik sa umpisa pero mapagbiro at may tinatagong katalinuhan. Dahil din sa katahimikan niya kaya nalaman na siya ang unang nangpasabog sa *toot*. Noong una ayaw sumali sa pictures. Ngayon kasama na rin sa mga batak sa groufies. Mahilig sa Pic-A.

Kuya Neil – Bukod sa literal na pagiging pinakamalaki, siya rin ang may pinakamalaking gastos sa aming lahat. Hahaha. Malaki rin kasi ang kabutihan at pang-unawa niya kaya ganon. Siya talaga ang kuya naming lahat. Magaling maglead. Magaling makisama sa tao kaya mahal na mahal siya ng lahat.

Jojie – Kabaligtaran ni Deanne at Kuya Neil. Payat-in. Haha. Pangalawang bunso namin. Bestfriend ni Hannah. Pero kahit isa siya sa mga bunso, sobrang responsable niya lalo na sa pagiging ate sa ibang kasama namin sa simbahan. Batak din to sa selfies at groufies.

Epoy - Mararamdaman mo talaga ang presensiya ni Epoy palagi. Pano ba naman. May mga times na makukumpleto na sana pero siya nalang ang wala. Hahaha. Bukod sa pagiging late at absent madalas ay remarkable sa kanya ang pagiging maloko at friendly. Isa sa joy-bearers ng grupo. Magaling kumanta, kaya palaging absent.

Kakay – Ate Kakay, Kathryn Berkanto.. Iisa lang yan. Siya yung pangalawang pinakamatanda sa grupo. Haha. Pwede na rin tong varsity ng selfies. Team Captain pa! Haha. Kalog ‘pag masaya pero seryoso kung seryoso. Responsable ‘to. Ikaw ba naman umattend ng *toot* ng dalawang beses eh. Haha.

Martin – Ang “KuTe” ng grupo. Baliw pero mapagmahal lalo na sa mga kaibigan. Sobrang joy-bearer. Maraming baong kalokohan. Bakla talaga. Hahaha. Malakas kumain pero ‘di halata sa katawan. Magaling maglaro ng volleyball at sumayaw. At higit sa lahat, No. 1 kontrabida sa buhay ni Twinkle.

Jennevie – ‘Wag na ‘to. Busy sa debut.

Kingrey – Maloko pero mabait. Sinisigurado niyang updated siya kahit minsan e hindi siya nakaka-attend at may pasok siya sa gabi. Reynaldo talaga pangalan niya. Pwede ring  ’bok’. Pero mas gusto namin siyang tawaging KINGREY. Bakit? Kasi siya ang Hari! Wala nang tanong tanong!

Jennevie – Joke lang yung kay Jen kanina. Hahaha. Loveteam sila ni Kingrey dati. Ewan ko nalang ngayon. Magaling na volleyball player ‘to! Mahaba eh. Hahaha. Magaling din kumanta. Sa umpisa mukhang tibo pero girl at heart. Masiyahin din at makulet sa grupo. Batak din sa selfie.

Twinkle – TWINKLE! AT LAST. WAHAHAHA. Peyborit siya ng grupo. Oo, peyborit asarin, laitin, pagtawanan, etc. Pero dahil diyan, mas minahal namin siya. Super bait! Hindi siya napipikon sa amin. Buti naman. Kase baka hindi na kami makatikim ng masarap niyang pakwan. Lels. Btw, may record siya ng pinakamaraming utot simula camp hanggang sa kasalukuyan. Hahaha. Siya ang main source ng saya kapag kailangan namin. Kaya mamamatay kami kapag wala si Twinkle. Haha. Bakit nga ba Twinkle? Jessel talaga pangalan niya. Naging Twinkle kasi mali-mali siya kumanta ng Twinkle twinkle little star noong *toot*.

Nagpapasalamat ako ng sobra sa Diyos dahil binigay niya kayo sa akin. Binago niyo ang marami kong pananaw sa buhay. Binagyan niyo ako ng saya puso sa twing magkakasama tayong nagsisilbi. Nawa’y mas maging malakas pa ang ating bond sa isa’t-isa. Walang magsasawang magserve kay God ah?

HAPPY 1ST ANNIVERSARY JAMTOTS! 3rd Day, last day. Huhu. Sana makumpleto na ulit tayo. Hanggang sa muli! Mahal ko kayo! J

facebook.com

twitter.com/thePepsPogi

facebook.com/pepaypilipinas

The Role of Human and Social Sciences in Education

There is once an island with people not only blessed with natural resources but also with rich and progressive culture and society. High-ranked people are those who lead their fellow by setting up norms or cultural standards followed by everyone, yet all of them benefit from their system equally. The whole society learns how to use their resources properly and efficiently, resulting in a prosperous lifestyle. Everyone is doing their role in the community. And so the society functions well enough for the people in this island to enjoy their free-living all the times. They have the right formula: rich natural resources + rich culture and society (with responsible people and equal leaders) = just and prosperous system beneficial to everyone.

But none of them have an idea that there are eyes watching them from afar. These are businessmen from the mainland who know how progressive that island is, and thus making them very interested in investing there. It didn’t take too long before they visit the island and introduced their “gifts” for the people. They brought with them the finest and latest technological advancements that the people believed would extremely help in making their lives not only better, but also easier. The people accepted it, forgetting about the life they had before the coming of these technologies.  The businessmen, seeing that the people of the island like what they brought, sell those things in a high price.

And so every other day, businessmen return to the island with new products. The people keep on taking on all these things until they came to the point where they’ve lost their identity. It is too late when they learned their living has not really come to a better point, but in the other way around. Their society was destroyed, with selfish and greedy people on top of it. They’re no more equal. Businessmen became wealthier and poor people became poorer. Their rich resources were exploited. Their culture was poisoned. And everyone in the island can’t do anything to heal this cancer of society that they are suffering. They’re now slaves in their very own home.

We, the Filipino people, are like the residents of that island in the story. We live in the world of extreme materialism not knowing its side effects on us. We don’t want to work hard (properly, traditionally) nowadays. Instead, we keep on insisting that we need an “easier way” for us to finish our tasks. There’s nothing wrong about it. Except the fact that because of our hunger to find the short cuts in life we actually walk on a path short cut to death.

The Role of Human and Social Sciences in Education (Relevance, Significance)

It’s too late when we realize that we’ve lost our own identity.

Human and Social Sciences both portray as our “mirror” in the community. How could we understand advancements and new discoveries if we, in ourselves, couldn’t discover our true nature? These sciences show us the 5W’s and 1H of our life. When we want to look good physically, we usually look on the mirror and fix things, right? It is just the same as knowing these sciences. History and cultural background are very much relevant in building our nation. If we want to fix things, we must first look on ourselves, our identity.

Teaching students the scientific and technological advancements more than the Human and Social sciences is like instructing people the dance steps without hearing first the music. We should understand fully how the basics work before going to the complex parts. Human and Social sciences are the building blocks of the society. If we hoped for a better one then we strengthen our fundamentals. Technology is good, but putting it into priority and setting aside our rich culture and social uprightness is as sweet as hell. Don’t let those greedy businessmen take control of our nation.

That’s why our students need to study Human and Social sciences. Not only that it reflects who we are and how we work, but will also lead us to our future.

The society is a larger scale of a human person. All parts of it shall function well, starting from the very individuals in ourselves. Look at our current environment. Is this the prosperity that we want for our life?

We are human. So be human.

(Originally an essay as a part of the requirements in my subject, Ethics. Edited version)

twitter.com/thePepsPogi

facebook.com/pepaypilipinas

Yaman ng Bayan o ng Dayuhan? (A Benham Rise Escapade)

http://www.rappler.com

Habang nakatuon ang mga mata ng buong bayan sa tensyon ngayon sa kanlurang bahagi ng karagatan ng Pilipinas, nananatiling lingid sa kaalaman ng maraming Pilipino ang mas malaking teritoryo na makikita sa silangang bahagi ng ating bansa—ang Benham Rise.

Ang Benham Rise o Benham Plateau ay unang nailagay sa mapa taong 1933 matapos madiskubre ng isang geologist na si Andrew Benham. Ito ay pinaniniwalaang sagana sa yamang dagat at mineral kabilang ang manganese, na isa sa mga pinakaimportanteng sangkap sa paggawa ng bakal. Ang teritoryong ito ay matatagpuan sa karagatan ng probinsya ng Aurora.

Aba’y napakalayo ng 1933 sa 2014! Ngunit ngayon lamang pumutok nang husto ang balita tungkol sa sinasabing teritoryong ito na mas malaki pa sa Luzon. Hindi nakapagtatakang ang bahaging ito ng karagatan ay maituturing pang “unexploited” o hindi pa nagagamit ng husto ang mga yaman nito sa kabila ng matagal na taon nang pagkakadiskubre rito. Kailan lamang kase na-aprubahan ng United Nations ang pag-angkin ng Pilipinas sa Benham Rise. Sa ngayon, masasabing napaluwag ng anunsiyong ito ang paghinga ng mga Pilipino sa kabila ng mga isyung kinahaharap sa kanlurang bahagi ng bansa.

Pero lingid sa ating kaalaman, ang “unexploited” na teritoryong ito ay hindi rin pala nakaligtas sa mga barkong Tsino at Taiwanese na nakakapasok sa karagatan ng Benham Rise! Kinumpirma ni Assistant Director Gil Adora ng Bureau of Fisheries and Aquatic Resources (BFAR) na may mga malalaking barko na naglalayag sa silangang karagatan ng Pilipinas nitong mga nakaraang taon. Ang mga ito ay may mas mataas na lebel ng teknolohiya at kagamitang kayang magsiyasat at maglayag sa mailap na karagatang Pasipiko kumpara sa mga barkong mayroon ang Pilipinas. Kung gayon lamang ang labanan ay siguradong talung-talo ang Pilipinas sapagkat alam naman nating walang sapat na pondo ang bansa para sa mga paglalayag at pag-eeksperimento lalo na sa isang lugar na wala tayong ideya kung ano. Nangagailangan ang pagsisiyasat sa Benham Rise ng malaking halaga para mapag-aralan at magamit ang mga yaman nito.

Kamakailan lamang ay tinungo ang Benham Rise ng isang grupo ng mga siyentipikong galing sa mga kilalang unibersidad ng bansa kasama ng Marines at iba pang ahensiya ng gobyerno para sa isang eksplorasyon. Ang grupo ay kinabibilangan ng mga divers at marine experts na sumisid sa kailaliman ng nasabing teritoryo. Sila ang pinaka-unang taong nakarating sa Benham Rise.

Sa kanilang pagsisid ay nadiskubre nila ang iba’t-ibang species ng lamang-dagat at mga isdang naninirahan doon. Isa na rito ang Blue Fin Tuna na marami sa lugar. Ito ay pinaniniwalaang makakatulong sa pag-angat ng produksyon ng tuna ng bansa. Sa kasalukuyan ay isa ang tuna sa mga pangunahing produkto ng Pilipinas kaya naman masasabing ang pambihirang pagkadiskubreng ito ay isang malaking hakbang sa ika-uunlad ng bansa.

Nagmatyag din sila sa mga corals at kumuha pa ng mga sample nito upang pag-aralan. Tinignan din ng grupo ang posibilidad na pagkakaroon ng yamang mineral tulad ng manganese sa karagatan nito.

Sa kanilang explorasyon ay napag-alaman na masyado pang malaki ang teritoryo at nangangailangan ng mas maigting na pag-aaral upang magamit ng maayos ang mga yaman nito. Gusto ng grupo na ipagpatuloy ang pagsisid hanggang sa kailaliman ng karagatan ng Benham Rise. Naniniwala ang grupo na isa ito sa mga maituturing na pag-asa ng bayan dahil sa mga tinatago pa nitong angking yaman. Gayunman, alam nilang kinakailangan ng mas malaking pondo at atensiyon mula sa gobyerno upang maipagpatuloy ang explorasyon dito.

Kung sa isang munting ekspedisyong ito ay marami na agad nadiskubreng potensiyal ang mga Pilipinong siyentipiko, paano pa kaya kung ito’y paglalaanan ng atensiyon at popondohan ang pag-aaral ukol dito? Malaki ang posibilidad na ang mga sakripisyong hakbang para sa explorasyon at pagdedevelop sa Benham Rise ay magbubunga ng mabuti para sa bansa. Sa katanuyan, pinag-aaralan din kung ito ba ay may malaking deposit ng natural gas sa kailaliman nito.

Masasabing ang pagkadiskubre sa Benham Rise ay hindi lamang isyung pambayan kundi pang buong mundo na rin, lalo na’t usap-usapin ang pagkakaroon nito ng natural gas deposit na siguradong kukuha sa atensiyon ng ibang bansa. Naniniwala akong maraming mga mata ang nagmamatyag sa bagong yamang ito ng Pilipinas. Hindi rin imposible na magkaroon nanaman ng panibagong argumento ukol sa Benham Rise sa hinaharap. Sa ngayon ay marapat lamang na pag-isipan ng maigi ang bawat hakbangin na gagawin para rito. Huwag na sana nating hayaang ang ibang bayan ang makinabang at lumustay sa yamang ito galing sa Maykapal.

Mabuhay ang Pilipinas!

twitter.com/thePepsPogi

facebook.com/pepaypilipinas

The Art and Science of Cutting Classes

(REMINDER: This essay is just for fun and don’t take it seriously okay? Peace to mankind!)

Real heroes risk their life just to conquer the "wall"

Cutting classes—only a few elite vertebrates can perform this risky manoeuvre. A special class of genetically-gifted Homo sapiens are able to stop, look, listen... and run to escape from every meeting in the class faster than a bullet train. And like any other person in the world, there could be at least one field of art where they truly excel—the art of cutting-classes.

It is an art of skipping or escaping unwanted subjects. Cutting classes’ artists do this with passion and strong will to fly for freedom. It is not that easy to perform this safely. Aside from having a burning heart, one must know the study of cutting classes—from systematic planning to perform it. In short, cutting classes is both art and science in nature.

Cutting classes may seem to be not so good idea with everyone. Some may look at it as very stupid and unnecessary, some may say that only cowards run away from their lectures and discussions, but what they really don’t understand is that only real toughies can handle the bad sides of cutting classes. Only intelligent species of mankind can justify why it is not needed to prolong the agony. Few thick-headed beings are made and trained to make systematized plans on how to finish this job excellently. They are all the real heroes of this world.

Though the secrets of cutting classes can’t be revealed to anyone, let’s just talk about some other things related to it –the effects.

Like any other art in this world, cutting classes posses a true beauty that not everybody can appreciate. Those who can achieve this compare such achievement as reaching orgasms or attaining nirvana. The eternal joy of the success when someone completed the task is incomparable. People usually do this because of many reasons: 1. they don’t like the subject and they have found some other fun/important/urgent things to prioritize. 2. They don’t like the teacher and they have found some other fun/important/urgent things to prioritize. 3. They just don’t like the subject and the teacher. And if someone succeeded doing the cutting classes, all of the reasons mentioned above are all paid off. Instant heaven.

But cutting classes is not perfect. It also has its bad effects such as the obvious fact that the performer misses lectures on the meeting. These lectures sometimes involve these following things: 1. Lessons of the subject. 2. Quizzes or recitations. 3. Fun times/early dismissals. Automatically, the performer loses one or more of the things mentioned above. (Cutting classes are no fun if you missed light and fun classes. Especially if the teacher decides to dismiss the class very early, you won’t taste it.)

Cutting classes is strictly prohibited and is not recommended for weak people. You need a heart, knowledge, and reason to do this excellently.

Please. Do not try this at home. Only at school of course.